SerkanTürk

GENÇ KUÞAK ÖYKÜCÜLERÝMÝZDEN SERKAN TÜRK ÝKÝNCÝ KÝTABINI ÇIKARDI

“Birbirinin gözüne bakmayan insanlar olduk”

Rüzgârlý Camlar’ýn öykülerinin hem durum hem de olay öykücülüðünün özelliklerine göre kaleme alýndýðýný görürsünüz. Yalnýzlýk, ölüm, ayrýlýk ve hüzün üzerine yazýlmýþ bu metinler her ne kadar yaþamýn acý yönlerini imlese de mutsuzluk vermiyor okuyana. Diðer metinlerden farký bu olsa gerek. Acýnýn kucaðýnda ama hep mutluluða göz kýrpýyor pencereden görünenler. Hayattan beslenen öyküler yazýyorum.

SELÇUK KÜPÇÜK

- Ýlk önce þunu sormak isterim aslýnda. Bugün Dergah, Yedi Ýklim, Hece gibi önemli edebiyat dergilerimizin baþýnda öykücüler bulunuyor. Sen de Ada dergisini çýkarýyorsun. Bu bahsettiðim dergicilik geleneðimizdeki hatýrý sayýlýr öykücü editör olgusu hususunda sen neler söylemek istersin?

Ýyi bir edebiyat dergisi çýkarmak için yalnýzca þiirle ya da öyküyle deðil tüm edebi türlerle yakýnlýk kurabilmek gerekir. Sanatý bir bütün olarak düþündüðümüzde hazýrladýðýmýz derginin þiir, deneme, öykü ve diðer sanat dallarýnda baþarýlý ürünler yayýmlamasý birazda editör kadrosunun seçiciliðine baðlý. Ada dergisinde gerek arkadaþlarým, gerekse ben çok titiz davranmaya çalýþýyoruz. Ýlk kez ürün yayýmlamýþ olaný da, yýllardýr edebiyatta kendine yer etmiþ olaný da ayný disiplin çerçevesinde deðerlendiriyoruz. Bir editör öykücü olarak okuduklarýmýn yazdýklarýma yansýmasý mutlaka olacaktýr. Hem yukarýda bahsettiðin dergiler hem de diðer dergilerin öykücü editörleri benzer zenginliði kendi yazým dünyasýnda harmanlamasýný bilmiþlerdir. Kendilerine özgü bir dil geliþtirip o eksende Türkçeyi zenginleþtirmiþlerdir. 

- Öykülerinde zengin ve yoðun bir betimleme okuyorum. Her nesnenin, bizim fark etmediðimiz ayrýntýsýný metinlerinde malzemeye dönüþtürmüþsün. Bu gözlem zenginliðini besleyen nedir?

Ýlhan Berk’in “her þeye yazmak için bakýyorum” söylemini ödünç alýyorum burada. Yaþamýn her anýnda gördüklerimi kaydediyorum. Sonra onlar hafýzamda baþkaca anlarda yazýlmayý beklermiþ gibi ortaya çýkýyorlar. Mutfak musluðunu yan dairede açmýþ bir komþu bize yalnýzlýðý da anlatabilir mutluluðu da. Esas olan benim o sesi duyduðum anda içime attýðým görüntüye yansýttýðým þey. Bakmayý seviyorum her nesneye. Görecek þeyler olduðu sürece onlara bakacaðým ve anlatacaðým diyorum kendime çoðu zaman. Birbirinin gözüne bakmayan insanlar olduk konuþurken. Gözümü kaçýrdýðýmýzdan samimiyeti de yitiriyoruz.

- Öykülerinde özellikle þiirsel bir açýlým da var. Birçok cümleyi çýkarýp, bir þiirde malzeme olarak kullanmak mümkün. Öykün þiirden ne kadar besleniyor?

Aslýna bakarsan ben bir metne öykü, þiir, roman ya da deneme diye ayýrmaksýzýn bakmak isterim. Yazarken de tüm türlerin iç içe geçtiði bir malzemenin ortaya çýkmasý normalmiþ gibi geliyor bana. Deneme ya da öykülerimi incelediðinizde þiirin orada durduðunu görmeniz bu yüzden normal. Yýllardýr hazýrladýðým radyo programlarým sayesinde de çok fazla þiir okuma fýrsatým oldu. Bu yüzden belki her sözüm dönüp dolaþýp þiirle buluþuyor. Öyküm þiirden, þiirim öyküden besleniyor. Benzer bir soruyu Kül Öykü Gazetesi için þairlere sormuþtum. “Þairler öykücülerden beslenir mi” diye. Yazan insanlar olarak bütün edebi türleri ne yazýk ki ayný samimiyetle takip etmiyoruz. 

- Rüzgârlý Camlar ikinci öykü kitabýn. Senin de içinde bulunduðun yeni ve genç bir Türk öyküsü var. Rüzgârlý Camlar bu yeni jenerasyonda nerede duruyor?

Ülkemizde son yýllarda çýkan öykü kitaplarýný okuduðunuzda durum ve olay öykücülüðünün birinin aðýrlýkta olduðunu anlýyoruz. Rüzgârlý Camlar’ýn öykülerinin hem durum hem de olay öykücülüðünün özelliklerine göre kaleme alýndýðýný görürsünüz. Yalnýzlýk, ölüm, ayrýlýk ve hüzün üzerine yazýlmýþ bu metinler her ne kadar yaþamýn acý yönlerini imlese de mutsuzluk vermiyor okuyana. Diðer metinlerden farký bu olsa gerek. Acýnýn kucaðýnda ama hep mutluluða göz kýrpýyor pencereden görünenler. Hayattan beslenen öyküler yazýyorum. Her þey sadece hüznün kavþaðýndan geçiyor. Geleneksel olaný biraz da modern dünyanýn karmaþasýnda doðru þekilde anlatabilmek derdindeyim. Benim öykü dünyamda doða çok önemlidir. Zeytin aðaçlarý, duvarlarý badanalý evler, çiçek zengini bahçeler, deniz, tepeler ve yollar bol çaðrýþýmlýdýr. Ýnsanýn insana dokunduðu, dokunabildiði bir dünyada yaþamak istiyorum. Yan daireden ölü kokusu gelmeden o kapýyý çalabilen insanlarla konuþabilmek… 

- Rüzgarlý Camlar’da Pevase’den, Selim Ýleri’ye, Çiðdem Sezer’den, Hilmi Yavuz ve Tezer Özlü’ye kadar birçok önemli isim geçiyor. Kimi öyküne bir epigraf, kimi kendisine adanmýþ bir öykü ve kimi de bizatihi öykünün kendisi olarak yer alýyor. Bütün bu isimlerin senin öykü izleðinde yeri neresidir? 

Her yazarýn özellikle okumaktan haz aldýðý metin türleri vardýr. Biraz içeriye doðru açýlan metinlerdir benim için bunlar. Bahsettiðin yazarlarýn ve þairlerin benim yazým dünyamýn zenginleþmesinde sayýsýz katkýsý olmuþtur. C.Pavese ve Tezer Özlü ekseninde bu soruya yanýt vermem gerekirse iki yazarda çevrelerinde gördüklerini olduðu gibi anlatýrken, kendilerini de çoðunlukla yazmýþlardýr. Ölümü ve esasen yaþamý diri tutan bütünlüðü gördüklerini düþünüyorum onlarý okurken. Hem Uzak Yaz’da, hem de Rüzgârlý Camlar’da da bende onlar gibi en çok ölüm temasý üzerinden yalnýzlýðý, içselliði anlatmayý seçtim.

Selim Ýleri’nin Türk edebiyatýnda henüz yeterince aðýrlýðý fark edilmeyen bir yol açýcý olduðunu düþünüyorum. Onun metinlerinde de çoðu kez hayattaki günlük sesleri duyarýz. Benim anlattýklarýmla örtüþüyor dili. Ýnsan sevdiklerine yakýn durur. Bu yüzden bir selam göndermek isterim yazdýklarýmla. Kitabýmýn ilk öyküsünün þöyle bir özelliði var. Selim Ýleri ilk kitabýndan bir süre sonra Suda Ölen Yalý adlý bir hikâye yazmak istediðini, ama ne yazýk ki düþündüðü hikâyeyi yazamadýðýný geçtiðimiz yýl gazetedeki köþesinde kaleme almýþtý. Edebiyattaki kýrkýncý yýlýný kutladýðý geçen yýl onun için Ada dergisinde özel bir dosya hazýrlamýþtýk. Bu dosya için o yazýlamamýþ öyküyü yazmayý denedim.

Ýyi bir öykücü ayný zamanda geçmiþin izini sürmekle kalmaz onu yeniden hayatla yoðurur. Ben de dünyamý zenginleþtiren þair ve yazarlarýn arasýnda yeniden geçiyorum her þeyin üstünden.

- Öykü dergilerinde de yazýyorsun. Ne yazýk ki ülkemizde öykü dergiciliði uzun soluklu olamýyor. Sence bunun sebepleri nelerdir?  

Bu durumu sadece öykü dergiciliði olarak deðerlendirmiyorum. Ne yazýk ki dergi sektöründe bu sýkýntý var. Birkaç sayý çýkýp kapanan onlarca dergi var ülkemizde. Ölü dergiler mezarlýðýna son olarak Eþik Cini katýldý. Oysa ilk çýktýðý sayýsýnda hepimizde baþkaca heyecanlar yaratmýþtý. Yazar kadrosu ustalardan oluþan bu dergi bile 15. sayýsýnda okura veda ettiyse gerisini siz düþünün. Daðýtým sorunu, reklâm sorunu, okurun dergileri sahiplenmemesi diðer nedenler. Ülkemizde bu kadar çok okur-yazar insan varken neden bir dergi satmýyor siz düþünün artýk. Yazanlarýn bile takip etmediði dergiler edebiyatta hangi boþluðu dolduruyor onu da zaman gösterecek.


Milli Gazete'de yayýmlanmýþtýr.

Aþký Nereye Gömebilir Ýnsan

 

Serkan Türk

 

Yazýn odasýna bir kez daha geldim. Bu kez güneþli bir sabah hâkim odaya. Masamýn üzerinde az sonra size bahsedeceðim kitap duruyor. Notlar almýyorsanýz her kitabý aldýðýnýz kitapçýyý aklýnýzda tutamazsýnýz. Önce bu kitabýn elime geçme öyküsünü anlatsam daha mý iyi olur? Ýstanbul’un o kalabalýk caddelerini adýmlarken bir ara sokaða daldýk Seyit’le. “Eski kitaplar satan bir yere götüreceðim seni” dedi. Yeni yerler görmeyi severim. Çarþýlar, alýþveriþ merkezleri deðil bahsettiðim þey. Baþka bir arkadaþýmla ne zaman büyük bir kentte bulunsak sabahýn erken vaktinden baþlayarak tüm büyük alýþveriþ merkezlerini, marketleri gezerdi. Ben daha uyuyor olurdum o gidip geldiðinde. Benimse bu tür bir gezilerde ilgimi baþka þeyler çeker. Küçücük bir dükkân örneðin… Ýçindeki yaþanmýþlýðý görmenin beni mutlu ettiði kanýsýndayým. Bir saatçi dükkâný düþünün. Yüzlerce saat baþka zamanlarý gösterir gibi çalýþýyorken, ihtiyarýn biri elinde saatin kayýþý gözlüklerinin üstünden bakarak takmaya çalýþýyordur.

 

Onlarca yer geçmiþ ve söylediði yere gelmiþtik. Üst üste yýðýlý binlerce kitap orada duruyordu. Raflarýn, masalarýn ve zeminin üzerinden yükseliyordu o sahafýn içinde geçmiþ zaman kokulu kitaplar. Ýnsan o kalabalýðýn içinde hangisine eline alsam diye düþünüyor. Bazýlarý daha hiç okunmamýþ gibi tertemiz kitaplarýn. Bazýlarýnýnsa içlerinde notlar yazýlý. Okuduðum kitaplarda belli cümlelerin altýný çizmeyi ya da renkli boya kalemiyle o satýrý belirgin kýlmayý severim. Oradaki kitaplarý okumuþ olan okuyucularda benzer þeyler denemiþ.

 

Ýnsan kitaplarýný hangi durumda satabilir? Yýllarca harçlýklarýný biriktirip kitap almýþ bir okur nasýl olurda vazgeçebilir geçmiþinden? Yakýn bir arkadaþýmýn kardeþi evde çok yer kaplýyor diye izinsiz olarak kolilerdeki kitaplarýný alýp satmýþtý da arkadaþým öðrendiðinde fenalýk geçirmiþti. Koþturup ayný yere gidip bazýlarýný yeniden satýn alabilmiþti. Hani okurun kiþisel geliþimini deðerlendirip bazý kitaplarýndan vazgeçebileceði gerçeðini göz ardý etmiyorum. Öyle bir durumda da köy okullarýnýn yardým kampanyalarýný desteklemek için bazý kitaplardan vazgeçilebilir.

 

Gonca Özmen’in YKY’den çýkan Belki Sessiz kitabýný da böyle bir günde edinmiþtim. Yýl içerisinde çýkan en özel þiir kitaplarýndan biri. “Çiçekler büyük bir yokluða bakýyor/
Gitsem gitsem bir solgunluða gidiyorum” der bir þiirinde. Okumanýzý tavsiye ediyorum. Birbiri ardýna raftan aldýðým kitaplardan biri de Andrew Jolly’nin Seni içime gömdüm isimli kitabýydý.  123 sayfalý incecik bir kitap. Seyit Göktepe bu kitabý okumadýysan mutlaka edin dedi. Böylelikle alacaklarým arasýna ekledim.

 

Günler sonra yazýn sýcaklarýnýn artýk iyice hissedildiði bir sabah kütüphanemden çekip aldým kitabý. Sabahlarý güneþe sýrtýmý dönüp sayfalarýn arasýnda dolaþmak mutlu eder beni. “Tan aðarýrken ölmüþtü kýz” cümlesiyle baþlýyordu kitap. Ýyi bir hikâye ilk cümleden belli olur diyorum bir kez daha. Ölümler üzerine son aylarda yaptýðým okumalara bir yenisini daha eklemek heyecanlý bir durum.

 

Kýsaca konuyu özetleyecek olursam þöyle bir hikâye ile karþýlaþýyorsunuz. Kýzýlderili karýsý göðsünde çýkan bir yaradan dolayý ölünce, onu düzgün bir mezara gömmek için günlerce yol yürümek zorunda kalan Kabrero’nun ilginç yolculuðunun hikâyesi anlatýlýyor. Ailesinin izni olmadan Kýzýlderili biriyle evlendiði için kasabalýlarda genç adamý dýþlamýþtýr. Yinede düzgün bir mezarý olmasýný ister karýsýnýn. Bunun için türlü zorluk yaþamak zorunda kalacaktýr. Dað yolunda yolunu haydutlar kesecektir. Hikâyenin tamamýný anlatacak deðilim tabii. Hayattayken bir kez bile seni seviyorum demeyi baþaramamýþ karýsýna. Ama günlerce onun ölü bedenini sýrtýnda taþýyacak kadar tutkuyla seviyordur. Biz de benzer þekillerde, hayatýmýzda önemli olduðunu düþündüðümüz insanlara duygularýmýzý söylemeye çekiniyoruz. Yokluklarýndaysa Kýzýlderili kadýnýn cesedi gibi sýrtýmýzda taþýyoruz söylemediðimiz þeylerin aðýrlýðýný. Okuduðum romaný ve bu yazýyý bitirdiðimde þu soruyu soruyorum okuyucu olarak kendime ve sizlere: Þiddetin kol gezdiði bir dünyada aþký nereye gömebilir insan?

 

Aramýzdan Salyangoz Geçiyor

 

Serkan Türk

Birkaç gün önce ‘aramýzdan salyangoz geçiyor’ isimli bir þiir yazmýþtým. Yaþanýlan birçok aný biten iliþkilerden sonra hemencecik unutulamýyor, unutulmamalý bence. Hayat bize yeterince cömert davranmýyor diyor konuþtuðum bazý arkadaþlarým. Ya biz, onun içini yeterince doldurmayý baþarabiliyor muyuz? O kadar çok yaþayan ölü var ki aramýzda dolaþan, mutluluktan bahsetmek zorlaþýyor. Üçüncü sayfa haberlerinin artýk çoðumuzun içinde kýpýrtý oluþturmamasýný buna baðlýyorum, nefes alýp verenlerin arasýnda çok sayýda ölü oluþuna.

Asansöre biniyoruz. Bizim arkamýzdan iki kiþi daha koþturup kapý kapanmadan son anda içeri giriyor. Çýkýlacak kat için tuþa basýyoruz. Sonra bir metre karelik bir alanda birbirimize bakmamak için inanýlmaz bir enerji harcýyoruz. Oysa küçük bir selam cümlesi geniþletecek asansörün içini. Merhaba, iyi günler gibi basit bir iki cümle güzelleþtirecek kalbimizi. Kimimiz aynaya bakýyor, kimimiz asansörün tavanýna. Yirmi saniye giderek içimizi sýkýntýyla dolduruyor. Yalnýz bu durum sadece asansörde yaþanmýyor. Gündelik hayatýn içerisinde her zaman etrafýmýzdaki kalabalýðý yok sayýyoruz. Sokakta kenardan yürüyor, tanýdýk insanlardan kaçar bir hale geliyoruz. Eskiden sevdiðiniz, keyif alarak yaptýðýnýz birçok þey, yerini tatsýzlýða býrakmýþ oluyor farkýna varmadan. Hayatýn rutinleþtiðini söylüyorsunuz baþka bir anda yakýn bir dostunuza. Televizyonun ya da bilgisayarýn ýþýðý karþýsýnda geceyi sabaha baðlýyorsunuz.

Dýþ dünyada olup bitenleri bir film gibi görüyorsunuz. Komþunuz karýsýný boðazlýyor bir gece vakti. Kulaðýnýzý týkýyorsunuz gelen seslere. Her zamanki kavgalardan biridir diyor içinizdeki ses. Ya deðilse demiyorsunuz.

Marketi soymaya çalýþan iki genci gördüðünüzde kaçacak yer arýyorsunuz. Ýki sokak ötede bir polis görevlisinin olabileceðini aklýnýza getirmiyorsunuz. Baþým derde girmesinde ne olursa olsun diyorsunuz. Ya benim baþýma benzer bir olay gelirse diye düþünmüyorsunuz.

Yol ortasýnda ablasýnýn öldüðünü gören adamýn aðlamasý gerektiði halde bileziklerini tek tek kolundan özenle çýkarýp iç cebine soktuðunu haberini okuyup, insanlýðýmýza ne oluyor sorusunu tartýþmalý oysaki.  Toplum olarak deðerlerimiz her geçen gün zedeleniyor. Yabancýlaþýyoruz birbirimize, en çokta kendimize. Birlikte olmak güzeldir diyebilsek yeniden. Yeþertebilsek kurumuþ yüreklerimizi.

Þair Abdülkadir Budak’ýn oðlundan birkaç gündür haber alýnamadýðýna dair bir mail aldým az önce. Genç Þairlerimizden Orhan Göksel Budak en son Sincan yakýnlarýnda görülmüþ. Umarým en kýsa sürede kendisiyle ilgili olumlu bir haber duyarým. Ailemizden birinin baþýna gelmeden anlayamayacaðýmýz þeyler vardýr. Bu olayda benzer þeyler düþündürüyor bana.  32 yaþýnda bir genç adam kayýplara karýþýyor diðer yüzlercesi gibi. Çocuklarýmýza, kardeþlerimize, annelerimize, babalarýmýza neler oluyor da ansýzýn ortadan kaybolabiliyorlar?

Yeterince birbirini dinlemeyen, anlamayan insanlar olduðumuzdan mutluluðu baþkaca yerlerde aramaya çalýþýyoruz. Yaþamýn içini doldurmak için yeterince cesur deðil miyiz? Baþka birini mutlu kýlmanýn bize de ayný þekilde yansýyabileceði ihtimalini düþünemiyoruz. Hepimizin arasýndan salyangoz geçiyor, içimizde kýrýk dökük hikâyeler…

Radyo Aktif’in Basýn Sponsorluðunda ÇYDD Trabzon Þubesi bu yýl 3. sünü düzenlediði Kitap Fuarýný Hasan Ýzzettin Dinamo anýsýna gerçekleþtiriyor. Trabzon Belediyesi ve Nokta Kitabevinin katkýlarýyla gerçekleþecek Fuar kapsamýnda 25’i aþkýn yayýnevi stantlarýyla % 50 indirimli kitaplarýyla okuyucuyla buluþuyor. 21-25 Mayýs tarihleri arasýnda Hüseyin Kazaz Kültür Merkezinde Trabzon Yazar, Þair, Aydýn ve Sanatçýlarý aðýrlayacak. Tuncer Erdem, Zeynep Oral, Oðuz Makal, Ahmet Telli, Deniz Kavukçuoðlu, Tayfun Pirselimoðlu, Mavisel Yener, Kamil Masaracý, Ahmet Ümit, Alaettin Bahçekapýlý, Serkan Türk, Neriman Calap, Sait Aydemir, Zeki Bostan, Ömer Turan, Erdal Eksert ve Nasuf Cömer’in katýlacaklarý etkinliklerde söyleþiler, imza günleri, konser, belgesel ve film gösterimleri gerçekleþtirilecek.  Hüseyin Kazaz Kültür Merkezinde gerçekleþtirilecek etkinlik 21-25 Mayýs Tarihleri arasýnda Trabzonlu sanatseverleri bekliyor.

 

22 Mayýs Günü saat 15:00'te Uzak Yaz ve Rüzgârlý Camlar'ý okuyular için imzalayacaðým.

Kül Öykü Gazetesi

Murat ERGÝN

Serkan TÜRK’e soruyor.

 

 

M.Ergin: Camlar, bir vitrin gibi, yaþamýn da yazanýn da yazýlanýn da hayat bulduðu bir yer. Kitabýnýz camlarýn büyüsü ile açýlýyor. Camlar dýþ dünyanýn, bireyin iç dünyasýyla yüzleþtiði yer mi?

 

S.Türk: Baktýðýmýz deðil, bize bakýlan yer camlar. ‘Bize bakmak’ istiyordum yazarken. Her birimizin içinden geçtiði sokaklara, ruh hallerine, mevsimlere bakmak... O yüzden Sanki Yarýn Issýzlýk’ý yazarken taþýnýlan bir sokaðý dekor yaptým. Geçmiþin her zaman bir þekilde kendini hatýrlattýðýný gözlemliyorum bizim toplumumuzda. En mutlu olduðunuz bir anda birden moraliniz bozulabiliyor. Ani bir geliþme hayatlarýmýzý deðiþtirebiliyor. Kaçýnýzýn baþýna gelebilir yýldýrým düþmesiyle ölüm? “Anýlar sadece böyle kesik kesik görüntüler olarak anýmsatýyorlar kendilerini. Bir yerde elektrik devreleri gibi yanýp kararýyorlar. Ne kadar zorlarsan zorla ilave tek bir kare göremiyorsun.” Diyorum bir öyküde. Bazen yüzleþmek için çaba harcasanýz bile bu mümkün olamýyor. Eskiden yaptýðýnýz bir hatanýn gelecekte mutsuzluðunuza neden olacaðýný düþünüyorsunuz. Yaptýðýnýz seçimlerle bir þeyleri deðiþtirmek elinizde ama o kadar güçlü hissetmiyorsunuz genelde. Kýrýlmalar gerekiyor toparlanmak için.

 

 

M.Ergin: Metinler arasý iliþki kurarak yazmak, örneðin Tezer Özlü, Suat Derviþ ve Selim Ýleri’den yola çýkarak metinler kurmak bu kitaptaki öykülerinde rastlanan bir durum. Bu etkileþimi nasýl deðerlendiriyorsun?

 

S.Türk: Suda Ölen Yalý isimli bir öykü yazacaktým diyordu Selim Ýleri bir yazýsýnda. Onun kýrk yýl önce yazmaya baþladýðý ve bitiremediði öyküyü genç bir yazar olarak yazmam hoþuna gitti umarým. Öykü Marmara’nýn zengin yalýlarýndan birinde geçiyor. Yalýnýn eski sakinlerinden bir kadýnýn günümüzün yalýsýnda bir hayalet gibi görünmesiyle baþlýyor. Suat Derviþ’in Çýlgýn Gibi romanýnýn izini sürerek yazdým. Yazarlarýn geçmiþteki yazarlardan hatta dönemlerindeki baþka insanlardan ses almasýný doðru buluyorum. Tezer Özlü’ye gelince Türk Edebiyatýnýn gamlý prensesi bende baþka duygular uyandýrýyor. Ömrü uzun olsaydý edebiyatýmýzda bu denli bir iz açmýþ olur muydu diye düþünemeden edemiyorum. Rüzgârlý Týrpan öyküsünde onun izleðinde yapýyoruz yolculuðumuzu. Sanki hepimiz bir çayýr serinliðinde oturmuþ rüyâlarýmýzý anlatýyoruz.

 

 

 

 

 

M.Ergin: Hayat hepimiz için bir yerlerde hikâyeler hazýrlýyor.”diyorsunuz bir öykünüzde. Yaþýyorken unuttuðunuz ama hikâyelerinize ulanan incelikler, yüzler ve yaþayanlarýn gözleri hep geçmiþe dönük, gelecek sizi korkutuyor mu?

 

S.Türk: Bu bilinçli bir seçim deðil esasen. Yazmaya baþladýðýnýz anýn sizi nereye götüreceðini kestiremiyorsunuz. Galiba benim yazý makinem beni geçmiþin serin sularýna götürüyor ve orada býrakýyor. Kimi zaman yaþlý bir insan, kimi zaman bir çocuk aðlayýþý temize çekiyor beni. Üzüntülerin arkasýnda huzur var çünkü. Gelecek de orada.

 

 

 

M.Ergin: Ölüm, hep bir yarým kalmýþlýk duygusu uyandýrýyor öykülerinizde. Karakterler, yaþýyorken incelikleri görmeden göçüp gidiyor baþka boyutlara. Yazan için, kendini temize çekmek, yaralarýn yeniden yeniden sarýlmasý mý demek geçmiþ?

 

 

S.Türk: Yaþarken ölü olan ne çok insan var aslýnda. Benim yazarken öykülerime bulaþan bu insanlarýn gölgeleri. Çevresinde olup biteni göremeyen, doyasýya gülemeyen, baþka insanlarý fark etmeyi baþaramayan insanlar zaten ölü olmalý. Diyorum ya Ölüler Tanrý’nýn rafýnda bekliyorlar sonsuz göðü. Nefes alýp vermek her zaman yaþamak mýdýr?

 

 

M.Ergin: Camlara bakan gözler hep uzaklara gitmeyi kurguluyor. Karakterler önce rüzgârý duyumsuyor ve camlar uzaktan gelen siyah bulutlarý görüyor. Umudu hep içeriye sýðýnma da mý bulur yazar? Sizce umut nerede?

 

S.Türk: Küçük kedi yavrusu kuyruðunu yakalamaya çalýþýr. Kuyruðunu yakalama çabasýdýr mutlu kýlan. Kendi parçasýný yakalamaya çalýþtýðýný fark edemez. Bizim çoðumuz da bulunduðumuz yerlere sýðamýyoruz. Gitsek birçok þeyi çözeceðimizi sanýyoruz. Yalnýzlýk baktýðýmýz yerde buluyor bizi. Odamýzda, sokaðýmýzda, okulumuzda, istasyonda bizimle olan bu rüzgârlý haller. Yola çýkacak olmanýn derin sessizliði.

 

 

 

 

M.Ergin: Wittgenstein ilksel öðrenme dediði, hep içimizde taþýdýðýmýz çocukluðumuzdaki ilk izlekler hâlâ camlar ardýnda mý yaþanmakta? Birey olmanýn acýsýný yaþayan karakterler sokaða çýkmadýkça çocukluðunu unutmakta mý? Çocukluk sizde yaþanýlmýþ olanlarýn toplamý mý, eksikliklerin yaþanýlmayanlarýn listelenmesi mi?

 

 

S.Türk: Daha çok Uzak Yaz’da ifade etmeye çalýþtýðým þeylerdi çocuk duyarlýlýklarý. Rüzgârlý Camlar ergenliðin ilk günlerindeki yüzler sanki. Sivilcelerinden kurtulmaya çabalayan yüzler duruyor pencerenin ardýnda ve onlarýn gözlerinde var ediyor kendini öyküler. Ýlk önce bakarak öðreniyoruz dünyayý. Küçücük odalardan sokaða çýkmayý, kalabalýklara karýþmaya heves ediyoruz. Sobaya elini deðdirip yakan bir çocuk gibi canýmýz yanmadýkça anlamýyoruz gerçeði. Hatta caný yandýkça bile gerçeði anlamamakta ýsrar ediyor bazýlarýmýz. Sevilmemiþlikler, yarým býrakýlmamýþlar, yeni þeyleri düþlemeyi unutmuþ bireylerden nasýl bir gelecek umarýz.

 

 

 

M.Ergin: Deniz hep bakýlmayý mý bekler? Öykülerinizdeki camlar hep denize açýlýyor. Deniz imgesinin sizdeki yeri ne? Uzaklara gitme isteði geçmiþin izine bir yolculuk mu?

 

S.Türk: Bu kitapta bir deðiþiklik olarak açýlýþý bir þiirle yaptým. Sahilde kumlarýn arasýnda bir çocuk yüzü, belirgin hatlar veriyor ortamý anlatan. Deniz kültürü ile yetiþmiþ kiþilerde beklemek bir ayindir. Sessizce durup kýyýda beklersiniz. Ufuk çizgisinin olduðu yere bakarsýnýz umutla. Uzaklara gitmekten çok, uzaklardan çýkýp gelecek birinin varlýðýna duyulan inanç. Deniz imgesi esasen yerleþik kalmak isteðidir bende.

 

 

M.Ergin: “O Rus oyuncaklarýndaki gibi birini açýyorsun, baþka biri çýkýyor içinden. Hepsi de aný bunlarýn. Kadýn hâlâ adamýn yanýnda. Yanaðýný cama dayamýþ. ‘rüzgârlý camlar’ diye mýrýldanýyor. Kýr kahvesindeki adamýn beklerken yaþadýðý azalmýþlýk duygusunu hissediyor.” Diyorsunuz bir öyküde.

 

S.Türk: Her zaman ayný olamýyor insan. Sürekli bir yenilenme hali. Acýlarýn, sevinçlerin yer deðiþtirdiði anlar vardýr. Ýçinden çýkýlamayacak bir durumda hissederken birden öyle bir mucize olur ki siz bile þaþýrýrsýnýz aydýnlýða kavuþtuðunuz için. Bazen öyküdeki gibi hepimizin baþka þeyleri dert edindiðimiz gerçeðini birinin bize fýsýldamasý lazým… Yalnýzlýk duygusunun yerleþmesini istemiyorum bu hikâyeye demiþim mesela.

 

 

M.Ergin: Þal adlý öykünüzde yaþanýlmýþ bir ölümün ötekileþtirilip anlatýmý var. Çünkü sizin öykülerinizde bir iç içe geçme var. Yazan için bir hikâye nerde baþlar nerde biter.

 

S.Türk: Öykülerimde denemekten hoþlandýðým bir þey aslýnda bu iç içe geçmiþlik hali. Hepimizin hayatýndan diðer hayatlar da görünür. Kiminden az bir görüntü kiminden daha çok. Yaþamýn bir yerinden baþlamak yeterli. Sokaða çýkan adam görüntüsü mesela bir baþlangýç olabilir. Ya da perdeyi çeken bir kadýn. Þal’daki gibi temizlik yapan bir kadýn gelip oturabilir öykümün orta yerine. Ýlk kitabýmdaki Öldüðümde Aðlamadým adlý öykünün baþka bir pencereden görünümü aslýnda Þal.

 

 

 

M.Ergin: Golgotha adlý öykünüzde kullanýlan tepe metaforu Bilge Karasu, Pavese’de sýkça görülen tepe imgesine benzeþ. Yazarken kurgulanan ve boþlukta býrakýlan okuyucuyla vücut bulan metaforlar okuyucunun yeniden hikâyenizi kurgulamasý için mi?

 

S.Türk: Sadece tepe deðil elbette. Bahçe, deniz, balkon, pencere gibi sýklýkla kullandýðým imgeler var. Her biri tek baþýnalýk duygusunu gelip yüklüyor insana. Zeytin aðaçlarý mesela bu kitapta tepe kadar çok çýkýyor karþýnýza. Arka fonda belli þeyler var. Tepe, zeytin aðaçlarý ve yalnýzlaþan insanlar. Gökyüzünde bulutlar, parýldayan yýldýzlar. Hepsi hikâyenin içeriði kadar sizi meþgul etmiyor aksine rahatlatýyor. Okur olarak siz, geniþ bir bahçede hiçbir þeye takýlmaksýzýn yürüyüp gidebiliyorsunuz. En azýndan benim istediðim dilediðim esas kokuyu alabilmeniz.

 

 

M.Ergin: Köstebek, deðiþme metaforu üzerine kurgulanýyor. Biz deðiþsek de dünyanýn realitesi deðiþmiyor. Korkular hep diri mi tutulmalý? Bazý þeyleri daha iyi anlamamýzý saðlayan korkular mý?

 

S.Türk: Korkular yalnýz bizi içimize saklanmaya itmiyor aksine daha bir diken üzerinde yaþamak zorunda býrakýyor. Toplum olarak küçük yaþlardan itibaren sürekli bir þeylerle korkutularak yetiþtiriliyoruz. En küçük hatamýzda, diðerleri baþýmýza üþüþecek, bizi cezalandýracaklar sanarak büyüdük. Üstüne bir de doðanýn bizlere yaþattýklarý eklenince içinden çýkýlmaz bir hal aldý yaþantýmýz. Köstebek öyküsündeki gibi deprem korkusunu yaþayanlar hayatlarýnýn her anýnda bir sallantý bekler buluyorlar kendilerini. Korkularýn üzerine gitmek ve onlarý yenmek gerekiyor. Çoðumuzun yapamadýðý bu aslýnda, onu yenmek yerine kaçmayý yeðliyoruz.

 

 

M.Ergin: Yaþam, ölümden sonra da insanýn geride býraktýklarýyla devam ediyor. Sesler öykülerde dialoglara dönüþüyor ve geçmiþi tekrar ediyor. Kitabýnýzdaki üç ana bölüm camlar, rüzgârlar ve bulutlar gökyüzü imgesini boþluða yeniden yazýlmasý gibi ve yaþamakta olanýn nihai sonunu mu gösteriyor?  Bu özel bir tercih mi? Ölüm bir final mi baþlangýç mý?

 

S.Türk: Baþlangýç. Mevsimler birbiri ardýna yenileniyor. Ýnsanlar da öyle, her ölümle yenileniyor ve yaþamýn mantýðýný algýlama çabasýndan vazgeçiyor. Geçip gidenin ardýndan bakan bir yüze dönüþüyor. Sürekli insan o eski fotoðraflardan bir tat almaya çalýþýyor hayat adýna.

 

M.Ergin: Ýnsan insanýn avcýsý… Kanýyorum bir taþýn dibinde.” Demiþsiniz Ýki Kýsa Gece’de.  Bu kadar hayatýn içinde ve o kadar da dýþýnda kahramanlarýnýz.

 

S.Türk: Ýki kýsa gece, kitabýn en sarsýcý aþk öyküsü. Yüreðini ele geçirilen ve sonra öylece bir köþede yalnýz býrakýlan birinin, gidenin ardýndan duyduðu inanç kaybý. Ýnsanlara güven duygusunu yitirdiðinizde daha çok hayatýn dýþýnda kalýyorsunuz.  Sevdikçe sokaklarda koþup terleyen çocuklar görüyor insan. Pencereden sarkýp birbirlerine olup biteni anlatýyor mahalleli kadýnlar. Ýnsan insanýn avcýsý olmaya görsün kararýyor dünyalar. Bir çiçeðin defter arasýndaki kuruyuþu, hâlâ içinde bir yerlerde var olan umudun göstergesi olamaz mý?

 

M.Ergin: Okuyanýn, içini yer yer üþüten rüzgârýn söylediklerini duyurduðunuz bu kitap ve söyleþi için çok teþekkür ederim.

 

S.Türk: Ben teþekkür ediyorum bu içten ve zarif sorularýn için.

 

 

uzun süredir kapýsýný çalmadýðýnýz bir dostunuzu ansýzýn bir sokakta görürsünüz. selamlaþmalar biraz kýrýktýr. gönlünüzü daha sýk doldursunuz istersiniz. hayatýnýzdaki gelgitlerden haberdar olsun ve sesinize karþýlýk versin... sadece iyi anlarýnda deðil de sizin iyi olmayan anlarýna da denk gelsin istersiniz geliþlerinin. sadece içinizden geçirirsiniz bu dileðinizi. hepimiz birbirimizin uzaðýnda yaþýyoruz.

 

*                    *                     *

 

bahar geldiði dönemlerde ister istemez beklentilerinizin yükseldiðine þahitlik edersiniz. yaprak kýmýldasa aþk gelip bulacak sizi. kuþlar gökyüzünde, telefon tellerinde, balkon pervazlarýnda. içiniz kýpýr kýpýr. malum mevsimi gelmiþ sevmelerin. daha çok bakmak istersiniz her þeye. gözlerinize doldurmak bütün görüntüleri, sonsuza deðin saklamak o resimleri. yeni insanlar eklemek gerekir yaþadýðýnýz sokaklara.

 

 

 

B’akmalar

 

 

bakmalar biliyorum

bir öpüþten artakalan

'beni çöz' diyecek oluyorum.

anýlarýmsa eski bir kazak, söküyorum

 

ellerin uzak.

coðrafyan da yoksunluk.

 

oynadýðýmýz þehir bulma oyunlarý...

kasabalarda köylerde geçmiþtir hayatýn.

o yüzden haritalarýn bulanýk.

atlaslar koca bir yalandýr.

 

intiharýmý saklarsýn

beni çöz.

beni dýþýna hayatýn…

 

kýyýmdýn çekildin baþka denizdeydi sesin.

çakýl taþý sanýp toplayacaklardý gözlerimdekileri.

 

bir ölü sevici miyim?

tenimde öl/gün/dün?

büyüdüm ellerinde.

 

saç tellerime býrakýlmýþ bir yalnýz kaldý.

dönüp duracak fotoðraflar geçmiþ

—naftalin koyuyorum içime.-

bakmalarýn güzel kokular gibi birikmiþ orada sanki.

 

 

Serkan Türk

 

sevgili okurlar,

20-24 þubat tarihleri arasýnda 2. her yönüyle trabzon etkinlikleri kapsamýnda bir çok program düzenleniyor. bu programa hem ada dergisi olarak, hem de bireysel olarak katýlýyoruz. 21 þubat günü saat 16:15-16:45 arasý bir þiir dinletisi gerçekleþecek. ben de þiirlerimi orada sizinle paylaþacaðým.  bir gün sonrada öðleden sonra uzak yaz ve rüzgârlý camlar adlý öykü kitabýmlarýmý sizler için imzalayacaðým. atatürk kültür merkezindeki bu etkinlikte bizi yanlýz býrakmayacaðýnýza eminim. sevgiler.